Βιντεοκασέτα

Βεβαίως εσυ ο παλιος θα θυμάσαι εκείνη τη χαρακτηριστική «βόλτα» της ταινίας προς τα πίσω; Τον ήχο της κασέτας όταν έπαιρνε θέση στο βίντεο; Τα ράφια γεμάτα θήκες με τίτλους γραμμένους με μαρκαδόρο Η βιντεοκασέτα δεν ήταν απλά ένα μέσο  ήταν τελετουργία. Από την αναμονή στο videoclub μέχρι τη μάχη με το tracking, κάθε προβολή είχε τη δική της αξία.Σήμερα μπορεί να έχουμε τα πάντα με ένα κλικ εκείνες ομως οι στιγμές είχαν ψυχή. Κάποτε υπήρχε εκείνη: η βιντεοκασέτα. Ένα μαύρο, πλαστικό κουτί γεμάτο εικόνες, ήχους, και κυρίως αναμνήσεις. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν η ιαπωνική εταιρεία JVC ανέπτυξε το σύστημα VHS (Video Home System). Ήταν μια επανάσταση. Μέχρι τότε, οι ταινίες ήταν προνόμιο του κινηματογράφου ή της τηλεόρασης. Ξαφνικά, μπορούσες να φέρεις το σινεμά στο σπίτι σου.Επισης αρχές του 1980, ξεκίνησε η γνωστή μάχη VHS εναντίον Betamax  δύο διαφορετικά συστήματα για την ίδια δουλειά. Το Betamax είχε καλύτερη ποιότητα, αλλά το VHS νίκησε, γιατί είχε μεγαλύτερη διάρκεια εγγραφής και υποστήριξη από τις περισσότερες εταιρείες. Ήταν η εποχή που όποιος είχε «βίντεο» στο σπίτι, είχε κύρος. Κι όταν λέγαμε «βίντεο», εννοούσαμε την ίδια τη συσκευή. Από τα μέσα των '80s μέχρι τα τέλη των '90s, οι βιντεοκασέτες έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Τα videoclub ξεφύτρωναν σε κάθε γωνιά, και κάθε Παρασκευή ήταν "βραδιά ταινίας στο σπίτι". Ποιος δεν θυμάται την αγωνία αν θα έχει επιστραφεί η αγαπημένη του κασέτα, ή τις ενοχές όταν δεν την επέστρεφε εγκαίρως; Με την έλευση των DVD στις αρχές του 2000, και αργότερα του ψηφιακού streaming, η βιντεοκασέτα μπήκε για τα καλα στο ράφι  Η τελευταία μεγάλη ταινία που κυκλοφόρησε σε VHS ήταν το "A History of Violence" (2006). Από τότε, σιγή. Σήμερα, η βιντεοκασέτα δεν είναι απλώς μια τεχνολογία που ξεπεράστηκε. Είναι ένα σύμβολο εποχής. Ένα αναμνηστικό μιας πιο απλής, πιο «χειροπιαστής» εποχής, όπου για να δεις μια ταινία, έπρεπε να την ψάξεις, να τη βρεις, να τη γυρίσεις στην αρχή. Μια εποχή που είχε τη δική της μαγεία.